True
Gezondheid.TV - TV kijken via internet, de beste Gezondheid tv-programma's bij elkaar! Nederland.FM   Nederland.TV   Contact   Privacy & Cookies  

De kist - Alle afleveringen
De kist
De Kist: Jan des Bouvrie

'Ik kijk af en toe eens om en denk dan: Wat een prachtig leven heb ik gehad! Ik hoop dat alles wat nog komt, net zo mooi is.' Aldus de meest bekende interieurontwerper van Nederland, Jan des Bouvrie (77), vermaard om zijn witte, strakke interieurs. Nog altijd is hij verknocht aan zijn werk. Dat is ook hoe hij straks herinnerd wil worden: de man die Nederland anders heeft leren wonen. 'Dat vind ik ook echt. Als je ziet hoe verschrikkelijk en somber het vroeger was.' Bang voor de dood is hij niet. Ook niet na de constatering van prostaatkanker enkele jaren terug: 'Ik ben er vooral mee bezig dat ik daar niet aan overlijd. Bij ellende in het leven heeft positiviteit me altijd gered.' Een ding weet hij al wel: hij hoeft later niet zo nodig in een witte kist. 'Dat vind ik zo gemakkelijk. Tuurlijk ligt Jan in een witte kist! Ach, ik denk er nog niet over. Als ik maar niet in jullie kist hoef.'



De kist
De Kist: Carly Wijs

Er is een rol die actrice Carly Wijs tot nu toe steeds heeft geweigerd. 'Ik wil niet de moeder van het dode kind spelen', vertelt ze aan presentator Kefah Allush. 'Dat is puur bijgeloof.' Vooral de dood van haar tien jaar oudere broer heeft diepe indruk gemaakt op Carly. Hij was 55 toen hij kanker kreeg en overleed drie jaar later. Met name zijn laatste levensfase is haar bijgebleven. 'Zijn dood was een opluchting, want het was een lange weg. Maar hij wilde het zo.' Het heeft haar ook iets geleerd over de regie in de laatste levensfase. Haar broer wilde geen euthanasie of palliatieve sedatie om zijn leed te verzachten. 'Volstrekt duidelijk moet zijn dat degene die het ondergaat de regie moet hebben. Je hebt het recht om gillend en schreeuwend naar het einde te gaan. Ook al is dat niet fijn voor de mensen eromheen die ernaar moeten kijken.' Heeft het overlijden van haar broer haar iets geleerd over haar eigen dood? 'Nee, je weet het niet tot het moment dat het zover is. Het is net als met bevallen. Vooraf heb je er ideeën over, maar als je eenmaal aan het bevallen bent, heb je weinig gedachten meer, hoor.'



De kist
De Kist: Dave von Raven

'Ik raakte in shock, dacht: nú ga ik. Ik dacht echt dat ik doodging', aldus Dave von Raven, ras-Rotterdammer en zanger van The Kik, over de schrik van zijn leven. Hij is aan het werk in zijn geluidsstudio als een deel van zijn lichaam het plotseling opgeeft. Een oorzaak wordt niet gevonden, maar deze ervaring vormt wel een wake-upcall voor hem. Hij laat de stadse drukte van Rotterdam achter zich en verhuist naar een klein dorp op Goeree-Overflakkee. Verder gaat de sterke drank in de ban en besluit Dave gezonder te gaan leven. Met de dood komt hij voor het eerst echt in aanraking als protestzanger Armand doodgaat, met wie hij net een periode intensief heeft samengewerkt. Of er leven is na de dood, weet Dave niet voor zichzelf. 'Maar ik sluit het niet uit. En dat vind ik een heel geruststellende gedachte.'



De kist
De Kist: Peter van Uhm

Een dag was Peter van Uhm Commandant der Strijdkrachten toen zijn zoon Dennis tijdens een missie in Afghanistan om het leven kwam. Inmiddels is dit meer dan tien jaar geleden. Van Uhm vertelt hoe de rouw zich bij hem en zijn gezin ontwikkelde. Elkaar de ruimte geven om met het verlies om te gaan, zonder elkaar los te laten, die gedachte stond steeds centraal. Dennis is nog altijd zeer aanwezig in hun leven. In de periode na de dood van zijn zoon ontving Van Uhm tassen vol kaarten en brieven om hem en zijn gezin een hart onder de riem te steken, maar hij heeft nog steeds niet de moed gehad ze te lezen.



De kist
De Kist: Tim Overdiek

Elke dag denkt voormalig NOS-correspondent Tim Overdiek aan de dood. Negen jaar geleden overleed zijn vrouw nadat ze werd aangereden door een motoragent. Opeens was Overdiek weduwnaar en moest hij zijn twee zoons vertellen dat hun moeder was overleden. 'Dit ga ik wel even fixen', dacht hij optimistisch. Maar dat viel tegen. 'Dit is niet op te lossen.' Over dat eerste, moeilijke jaar na Jennifers dood schreef hij een boek: Tranen van liefde. Zonder censuur. Nu, negen jaar later, coacht Overdiek mensen die moeten leren omgaan met verlies. 'Heel lang heb ik mijn identiteit ontleend aan mijn beroep, maar mijn werk is lang niet meer het belangrijkste.' Hoewel hij inmiddels niet meer hoeft te huilen, maar kan lachen als hij naar een foto van Jennifer kijkt, denkt Overdiek elke dag aan de dood. 'Om voller van de dag te kunnen genieten. Want het kan zomaar over zijn.'



De kist
De Kist: Euvgenia Parakhina

'Eng!' Dat zegt danseres Euvgenia Parakhina na een eerste blik op de kist waarmee Kefah Allush haar komt opzoeken. Het voormalige jurylid van So You Think you Can Dance groeide op in een appartementencomplex in de Russische stad Gorki. Als iemand overleed, werd de bovenkant van het kistdeksel in de portiek gezet. En die gewoonte heeft een diepe indruk nagelaten. De dood van Euvgenia's vader in 1988 roept tot op heden veel emotie op. Hoewel vader Parakhina het gezin verliet toen Euvgenia nog maar een baby was, heeft hij een beslissende rol in haar leven gespeeld. Nadat zijn dochter haar eindexamen had gehaald, stapte hij met haar in de trein naar Moskou om ervoor te zorgen dat ze in de hoofdstad een dansopleiding kon gaan volgen. Dat is meteen ook het laatste wat haar vader voor haar heeft kunnen doen. Op de dag van zijn terugkeer uit Moskou belandde hij met kanker in het ziekenhuis om er niet meer uit te komen. Na zijn dood, die Euvgenia op honderden kilometers afstand voorvoelde, had ze liever niet in de kist gekeken. Van de mooie, atletische man van weleer was nauwelijks iets over. Euvgenia Parakhina gaat regelmatig naar Rusland en bezoekt dan altijd het graf van haar vader, om hem over het kleinkind te vertellen dat hij niet gekend heeft en hulp te vragen in situaties waar ze zich geen raad mee weet. Als ze de begraafplaats verlaat voelt ze zich lichter en kan ze de hele wereld weer aan. Over haar eigen dood wil Euvgenia niet nadenken. Ze weet zelfs niet of ze in Rusland of in Nederland begraven wil worden. Die vraag schuift ze liever weg: ze wil nog te graag leven.



De kist
De Kist: Martin Gaus

Afgelopen jaar keek Martin Gaus de dood in de ogen. Na een spoedoperatie aan een geperforeerde darm functioneerden zijn nieren nog maar minimaal. Een donornier van een bevriende hondentrainster bood uiteindelijk redding. In oktober 2018 onderging de oud-presentator en dierenvriend zijn niertransplantatie. Hoe is het nu met hem? Hoe kijkt hij terug op die zware periode vorig jaar? Hoe denkt hij over de dood en wat heeft deze ingrijpende ervaring gedaan met de manier waarop hij nu in het leven staat?



De kist
De Kist: Dave von Raven

'Ik raakte in shock, dacht: nú ga ik. Ik dacht echt dat ik dood ging', aldus Dave von Raven, ras-Rotterdammer en zanger van The Kik, over de schrik van zijn leven. Hij is aan het werk in zijn geluidsstudio als een deel van zijn lichaam het plotseling opgeeft. Een oorzaak wordt niet gevonden, maar deze ervaring vormt wel een wake-upcall voor hem. Hij laat de stadse drukte van Rotterdam achter zich en verhuist naar een klein dorp op Goeree-Overflakkee. Verder gaat de sterke drank in de ban en besluit Dave gezonder te gaan leven. Met de dood komt hij voor het eerst echt in aanraking als protestzanger Armand dood gaat, met wie hij net een periode intensief heeft samengewerkt. Of er leven is na de dood, weet Dave niet voor zichzelf. 'Maar ik sluit het niet uit. En dat dat vind ik een heel geruststellende gedachte.'



De kist
De Kist: Julius Jaspers

Erin gaan liggen, vindt hij de goden verzoeken. Maar Julius Jaspers wil de doodskist best even van het autodak halen. 'Dan kunnen we hem meteen naar de barbecue brengen', grapt de tv-kok en schrijver van kookboeken, zoals de BBQBijbel. Bang voor de dood is hij niet. Zelfs niet nadat hij een paar jaar terug de dood 'aantikte'. Een bacterie op zijn hartklep zorgde ervoor dat Jaspers nauwelijks nog de trap op kon komen, zo moe was hij. De hartoperatie slaagde en sindsdien voelt hij zich 'duizend procent beter'. Toch was het niet deze gebeurtenis, maar het overlijden van zijn schoonvader die hem een belangrijke levensles leerde. Namelijk, dat je niet te veel moet uitstellen. En als het dan toch een keer afgelopen moet zijn, dan liefst tijdens zijn slaap.



De kist
De Kist: Marga Bult

Het is een van de mooiste dingen die zangeres Marga Bult in haar leven heeft mogen doen. Na haar vaders dood nam ze de laatste verzorging van zijn lichaam op zich. Dat ze dit kon doen voor haar vader dankt ze aan haar ervaring als verpleegkundige in het ziekenhuis. Daar kwam Marga met grote regelmaat in aanraking met de dood. Bang voor de dood is Marga niet. 'Ik denk dat er hierna iets is. Dat vind ik een heel mooie gedachte, troostgevend. De hemel associeer ik met: er is iemand die me opwacht. En er is veel meer tussen hemel en aarde dan wij beseffen.'



De kist
De Kist: Peter van Uhm

Eén dag was Peter van Uhm Commandant der Strijdkrachten toen zijn zoon Dennis tijdens een missie in Afghanistan om het leven kwam. Inmiddels is dit meer dan tien jaar geleden. Van Uhm vertelt hoe de rouw zich bij hem en zijn gezin ontwikkelde. Elkaar de ruimte geven om met het verlies om te gaan, zonder elkaar los te laten: die gedachte stond steeds centraal. Dennis is nog altijd zeer aanwezig in hun leven. In de periode na de dood van zijn zoon ontving Van Uhm tassen vol kaarten en brieven om hem en zijn gezin een hart onder de riem te steken, maar hij heeft nog steeds niet de moed gehad ze te lezen.



De kist
De Kist: Lilian Marijnissen

Het leven is niet altijd een feest, soms is het een gevecht. Daarom moet je je dromen opeisen, verklaart Lilian Marijnissen de tekst die ze op de doodskist schrijft. Op die manier probeert de partijleider van de SP de wereld een beetje mooier te maken. Op momenten dat dit even niet lukt of als het tegenzit, zoekt ze steun bij het graf van haar oma, met wie ze een heel innige band had. Ook al is ze nog maar een dertiger, toch is Marijnissen zich erg bewust van haar eigen sterfelijkheid. Omdat haar vader twee keer een hartaanval kreeg en haar opa er zelfs aan overleed. 'Het hart is een kwetsbaar iets bij ons in de familie. Ik moet dus wel opletten.' Zeker aangezien ze als partijleider een druk en gejaagd bestaan lijdt, waarin Marijnissen continu druk voelt. Mocht ze morgen toch dood neervallen, dan heeft haar leven in elk geval wel zin gehad. 'Ik zou de boel met een goed gevoel achterlaten.'



De kist
De Kist: Tim Overdiek

Elke dag denkt voormalig NOS-correspondent Tim Overdiek aan de dood. Negen jaar geleden overleed zijn vrouw, nadat ze werd aangereden door een motoragent. Opeens was Overdiek weduwnaar en moest hij zijn twee zoons vertellen dat hun moeder was overleden. 'Dit ga ik wel even fixen', dacht hij optimistisch. Maar dat viel tegen. 'Dit is niet op te lossen.' Over dat eerste, moeilijke jaar na Jennifers dood, schreef hij een boek: Tranen van liefde. Zonder censuur. Nu, negen jaar later, coacht Overdiek mensen die moeten leren omgaan met verlies. 'Heel lang heb ik mijn identiteit ontleend aan mijn beroep. Maar mijn werk is lang niet meer het belangrijkste.' Hoewel hij inmiddels niet meer hoeft te huilen, maar kan lachen als hij naar een foto van Jennifer kijkt, denkt Overdiek elke dag aan de dood. 'Om voller van de dag te kunnen genieten. Want het kan zomaar over zijn.'



De kist
De Kist: Angelique Houtveen

'Als het leven blijkbaar zó kort kan zijn, dan wil ik er ook alles uithalen.' Een uitspraak van 3FM-dj Angelique Houtveen (32), die alweer enkele jaren een bekende stem is op de Nederlandse radio. Als jong meisje kreeg ze een gevaarlijke bloedziekte, waardoor ze jarenlang vele uren in het ziekenhuis doorbracht. En heel veel thuis, noodgedwongen binnen. Zo begon haar liefde voor muziek. In 2010 werd ze geconfronteerd met een nieuwe aandoening, die ervoor zorgde dat ze zware epileptische aanvallen kreeg. Het was kantje boord, vertelt ze daarover. Het gevaar is niet geweken, de aandoeningen zijn niet weg. Maar juist deze ziektes zorgden ervoor dat ze haar toenmalige baan durfde op te zeggen en te gaan voor haar droom: radio-dj worden op een landelijke zender. Met de muziek die ze draait wil ze mensen een goed gevoel geven of troosten, net zoals bepaalde nummers haarzelf helpen om haar emoties te verwerken. Ze vertelt dat ze haar eigen begrafenis-playlist al heeft samengesteld. 'Die moet straks helemaal kloppen, omdat muziek zo'n belangrijk onderdeel van mijn leven is.'



De kist
De Kist: Catherine Keyl

Toen Catherine Keyl (1946) een jaar of tien was, kwam ze er bij toeval achter dat de familie van haar joodse vader in de Tweede Wereldoorlog was vergast. Daar werd in het gezin nadrukkelijk over gezwegen en ook de jonge Catherine hield haar mond. Catherine Keyl had een 'stormachtige relatie' met haar vader. Kort voor zijn overlijden moesten zijn benen geamputeerd worden, waardoor zijn oorlogsherinneringen naar boven kwamen. Na zijn dood voelde ze zich eindelijk bevrijd van zijn invloed en sprong ze uit de band: het ontzag voor de vader had een rem op haar onafhankelijkheid gezet. Bang voor de dood is Keyl niet, maar als controlfreak moet ze er niet aan denken in haar laatste levensfase afhankelijk van anderen te worden. Oudere mensen krijgen in onze samenleving sowieso het idee dat ze beter kunnen oprotten, stelt ze ferm. Op momenten van depressie heeft ze daar zelf ook last van. Als Catherine Keyl het hiernamaals mocht inrichten, zou dat eruitzien als haar ideale talkshow: grote tafels met mensen die niet alleen met elkaar moeten discussiëren, maar vooral ook naar elkaar moeten luisteren.



De kist
De Kist: Euvgenia Parakhina

'Eng!' Dat zegt danseres Euvgenia Parakhina na een eerste blik op de kist waarmee Kefah Allush haar komt opzoeken. Het voormalige jurylid van So You Think you Can Dance groeide op in een appartementencomplex in de Russische stad Gorki. Als iemand overleed, werd de bovenkant van het kistdeksel in de portiek gezet. En die gewoonte heeft een diepe indruk nagelaten. De dood van Euvgenia's vader in 1988 roept tot op heden veel emotie op. Hoewel vader Parakhina het gezin verliet toen Euvgenia nog maar een baby was, heeft hij een beslissende rol in haar leven gespeeld. Nadat zijn dochter haar eindexamen had gehaald, stapte hij met haar in de trein naar Moskou om ervoor te zorgen dat ze in de hoofdstad een dansopleiding kon gaan volgen. Dat is meteen ook het laatste wat haar vader voor haar heeft kunnen doen. Op de dag van zijn terugkeer uit Moskou belandde hij met kanker in het ziekenhuis om er niet meer uit te komen. Na zijn dood, die Euvgenia op honderden kilometers afstand voorvoelde, had ze liever niet in de kist gekeken. Van de mooie, atletische man van weleer was nauwelijks iets over. Euvgenia Parakhina gaat regelmatig naar Rusland en bezoekt dan altijd het graf van haar vader. Om hem over het kleinkind te vertellen dat hij niet gekend heeft en hulp te vragen in situaties waar ze zich geen raad mee weet. Als ze de begraafplaats verlaat, voelt ze zich lichter en kan de hele wereld weer aan. Over haar eigen dood wil Euvgenia niet nadenken. Ze weet zelfs niet of ze in Rusland of in Nederland begraven wil worden. Die vraag schuift ze liever weg: ze wil nog te graag leven.



De kist
De Kist: Fajah Lourens

'De dood is het begin van het echte leven', zegt actrice en fitnessgoeroe Fajah Lourens. Lourens gelooft in reïncarnatie en gaat ervan uit dat we in dit leven de fouten uit een vorig bestaan kunnen herstellen. De dood houdt haar erg bezig, ook omdat zij zelf al veel dierbaren verloren heeft. Haar vader overleed aan kanker toen zij eenentwintig was en net moeder van haar eerste kind. Hoewel hij nooit voor zijn dochter gezorgd had, zorgde zij wel voor hem in zijn laatste maanden. Anderhalf jaar geleden raakte Fajah Lourens van zeer nabij betrokken bij een familiedrama. Haar neefje Elfin, het kindje van haar zus Shanti, werd door zijn eigen vader uit het raam gegooid, waarna deze er zelf achteraan sprong. De boosheid die ze toen voelde is nog altijd onuitsprekelijk. Sindsdien is Lourens op haar hoede en gaat geen nieuwe vriendschappen aan. Toch vindt ze het leven de moeite meer dan waard vanwege de liefde. En omdat je als mens sterker en beter kunt worden.



De kist
De Kist: Özcan Akyol

Op één dag dreigden allebei zijn ouders met zelfmoord. Schrijver Özcan Akyol noemt het nu 'een komische scène'. Over zijn vader, die hij al elf jaar niet meer heeft gesproken, is Akyol snoeihard: 'Ik heb vaak gebeden voor zijn dood'. Hij schetst hoe hij als kind door zijn vader onherstelbaar is beschadigd. Zijn vaders slechte eigenschappen ziet hij terug in zichzelf. Toch wil Akyol ook een positieve draai aan zijn verleden geven. Hij wil zijn dochter de jeugd geven die hij zelf niet heeft gehad. Het geluk dat Akyol nu in zijn gezin vindt, voelt onwennig en maakt hem steeds banger voor de dood, zo vertelt hij in een openhartig gesprek aan Kefah Allush.



De kist
De Kist: Carry Tefsen

Geef je over, het heeft geen zin je te verzetten. Dat is de belangrijkste levensles die Carry Tefsen heeft geleerd. In augustus viert de actrice, onsterfelijk geworden als Mien Dobbelsteen in Zeg 'ns Aaa, haar tachtigste verjaardag. Van nature is Tefsen meer geneigd om vooruit te kijken dan achterom, maar nu ze een boek over haar leven schrijft, denkt ze vaker na over de dood. Tefsen vindt het moeilijk om diep te rouwen. Ze is bang dat de ellende haar te pakken zal krijgen. Gelukkig zijn er onzichtbare helpers die haar bijstaan. Die helpers zou je engelen kunnen noemen, maar voor Carry Tefsen zijn het 'jongens' zonder naam: 'Ik heb vaak ervaren dat ze er zijn. Ik weet dat er hulp is'.



De kist
De Kist: Lenette van Dongen

Lenette van Dongen neemt presentator Kefah Allush mee naar het kerkhofje waar ze begraven wil worden. Ze hoopt op een 'plekkie' aan het pad, zodat ze niet zal struikelen als ze 's nachts gaat spoken. Bij wijze van spreken dan, want de cabaretière denkt niet dat ze er na haar dood nog bij zal zijn: een mens is wat haar betreft niet belangrijker dan een parkiet of een kanarie. Eind dit jaar wordt Lenette van Dongen zestig en gaat ze voor het eerst haar verjaardag vieren. Vroeger deed ze dat niet, omdat ze 'er niet wilde zijn'. Van Dongen heeft naar eigen zeggen veel tijd verprutst met zich af te vragen hoe het allemaal moet in het leven. Bij vlagen was ze een 'vervelende poepzak' die negatief in de wereld stond. Tegenwoordig probeert Lenette van Dongen in alles het licht te zien. 's Ochtends zoekt ze 'een stukje blij' op en rolt dat verder uit over de dag. Ondanks de zes sombere gedachten waarmee ze steevast wakker wordt. De mantra die haar helpt om die gedachten te verjagen: Alles is liefde.



De kist
De Kist: Rob Scholte

'Een deel van mij is al gestorven', zegt Rob Scholte. 'Ik sta met twee benen in de dood.' De kunstenaar verloor in 1994 zijn beide benen bij een aanslag met een autobom in Amsterdam en vindt eigenlijk dat je niet te veel over de dood moet praten. Er zou weleens een voorspellende echo van uit kunnen gaan. Toch zaagt Scholte in zijn atelier in Den Helder een stuk van de lijkkist waarmee presentator Kefah Allush al een paar jaar door het land rijdt: om het ding aan te passen aan de afmetingen van zijn eigen lichaam. Rob Scholte gaat ervan uit dat er een 'astrale' of geestelijke realiteit is, waarin hij nog steeds twee benen heeft. Hij ervaart zichzelf dan ook als compleet, al is hij dat in de ogen van anderen niet. De arrogante kunstenaar van weleer, opgegroeid als rijkeluiszoontje met een zwembad in de tuin, oefent zich nu in nederigheid. 'Het gaat erom te leven alsof je ieder moment kunt sterven. We zijn ons eigen laatste oordeel.'



De kist
De Kist: Erik Dijkstra

Ex-Jakhals en presentator Erik Dijkstra stond nooit stil bij de dood. Als iemand een dierbare verloor, kon hij zich niet goed voorstellen hoe erg dat is. Dat veranderde toen zijn vader, die heel belangrijk voor hem was, na een kort maar hevig ziekbed overleed. Drie maanden later werd Dijkstra's tweede kind geboren: een jongetje dat Theo werd genoemd, naar de opa die hij nooit zou kennen. Het kostte Erik Dijkstra moeite om blij te zijn met de geboorte van zijn kind. Iedere keer als hij de naam van zijn zoontje uitsprak, werd hij aan zijn overleden vader herinnerd. Hij noemde het kind liever 'ventje'. Na een jaar begon het verdriet te slijten en nam het gevoel tekort te schieten beetje bij beetje af. Intussen is Dijkstra weer helemaal terug in het land der levenden: 'Ik probeer te genieten van het moment. Maar ik ben wel tien jaar ouder geworden.'



De kist
De Kist: Olga Zuiderhoek

'Willem is dood.' Die woorden kreeg actrice Olga Zuiderhoek (1947) aanvankelijk niet over haar lippen. En al helemaal niet zonder te huilen. Het overlijden van haar levenspartner Willem Breuker, componist en saxofonist, voelde dan ook als een amputatie. Ruim zeven jaar na dato heeft Zuiderhoek naar eigen zeggen nog altijd een beetje verkering met Willem: 'Hij komt alleen vanavond niet meer thuis.' Volgens Olga Zuiderhoek is het een goede zaak dat er meer openheid rondom de dood is ontstaan. Daardoor is er minder eenzaamheid. Toen haar eigen moeder op jonge leeftijd aan kanker overleed, werd daar nog niet hardop over gesproken. Hoewel Zuiderhoek denkt dat er na de dood niets is, praatte ze toch een tijdlang tegen haar overleden moeder aan. De echte rouw om haar dood heeft ze jarenlang uitgesteld: 'Ik moest altijd huilen als ik een sirene hoorde.'



De kist
De Kist: Henk Westbroek

'Hier ligt Henk, een godsgeschenk.' Dat is de tekst op de grafsteen die door omstandigheden in de achtertuin van zanger en liedjesschrijver Henk Westbroek is beland. Westbroek is de vijfenzestig gepasseerd, maar kijkt niet bepaald uit naar het einde. Sterker nog, ouder worden vindt hij helemaal niks: een mens wordt trager, strammer en lelijker en daar komt nog bij dat ouderdom in onze maatschappij niet gewaardeerd wordt. De dood is geen vreemde voor Henk Westbroek. Zijn eerste dode diende zich aan toen hij als vijfjarig jongetje een naakte vrouw in het water zag drijven. Naderhand begroef hij zijn beide moeders, de vrouw die hem grootbracht bleek naderhand een tante te zijn, plus een broer en een zus. Zelf kwam hij dicht bij de dood in de periode waarin hij aan een hardnekkige vorm van tuberculose leed. Westbroek lag twee jaar op bed, maar kwam er weer bovenop. Zijn conclusie: 'Ik kan het niemand aanbevelen om dood te gaan.'



De kist
De Kist: Fajah Lourens

'De dood is het begin van het echte leven', zegt actrice en fitnessgoeroe Fajah Lourens. Lourens gelooft in reïncarnatie en gaat ervan uit dat we in dit leven de fouten uit een vorig bestaan kunnen herstellen. De dood houdt haar erg bezig, ook omdat zij zelf al veel dierbaren verloren heeft. Haar vader overleed aan kanker toen zij eenentwintig was en net moeder van haar eerste kind. Hoewel hij nooit voor zijn dochter gezorgd had, zorgde zij wel voor hem in zijn laatste maanden. Anderhalf jaar geleden raakte Fajah Lourens van zeer nabij betrokken bij een familiedrama. Haar neefje Elfin, het kindje van haar zus Shanti, werd door zijn eigen vader uit het raam gegooid, waarna deze er zelf achteraan sprong. De boosheid die ze toen voelde, is nog altijd onuitsprekelijk. Sindsdien is Lourens op haar hoede en gaat geen nieuwe vriendschappen aan. Toch vindt ze het leven de moeite meer dan waard. Vanwege de liefde. En omdat je als mens sterker en beter kunt worden.



De kist
De Kist: Berget Lewis

Ze is al in de hemel geweest, maar nog springlevend. Zangeres Berget Lewis is geboren met een gesloten fontanel en was de eerste acht jaar van haar leven voortdurend in het ziekenhuis. Tijdens een operatie had ze een spirituele ervaring waarbij ze naar eigen zeggen naar de hemel ging en Jezus ontmoette. Maar het was nog niet haar tijd. De dood trof Berget het meest toen ze haar broer verloor aan darmkanker. Het moment van zijn overlijden miste ze door een optreden en dat nam ze zichzelf nog lang kwalijk. Haar eigen begrafenis moet een groot feest worden, vertelt ze aan Kefah Allush, want dát er een hemel bestaat is voor Berget een feit.



De kist
De Kist: Harry de Winter

Televisieproducent Harry de Winter is vernoemd naar de verloofde van zijn moeder, een Joodse jongeman die omkwam in een concentratiekamp. Zijn foto stond op haar nachtkastje. Ook vader De Winter verloor in de Tweede Wereldoorlog een geliefde: zijn eerste vrouw kwam hoogzwanger in Auschwitz terecht om nooit meer terug te keren. Haar portret stond op het nachtkastje aan zijn kant van het bed. Ondanks de verwoestende invloed van de Holocaust op hun leven, slaagden de ouders van Harry de Winter erin om een vrolijk en opgeruimd gezin te stichten. Zijn vader maakte liever grappen over de oorlog dan de gruwelen van de kampen te benoemen. Zo bleef de dood op afstand. Harry de Winter, deel van de naoorlogse generatie, heeft zelf ook moeite om vrijuit over het Joodse verleden te spreken: 'Er is een bepaalde mate van ellende die je aankunt. Als je daar overheen gaat, flip je.'



De kist
De Kist: Nicole Buch

Televisieproducent Nicole Buch raakt niet van haar stuk bij het zien van een doodskist. Na het overlijden van haar levenspartner Menno Buch was er niet eens een kist. Nicoles grote liefde had ervoor gekozen zijn lichaam na te laten aan de wetenschap. Daardoor was er geen begrafenis, maar werd het leven gevierd op een Feest voor de Buch. Voor Nicole Buch is de dood een goede bekende die al heel lang met haar meewandelt. Ze verloor veel vrienden, maar de dood van degene van wie ze het meest gehouden heeft, is het ergste wat haar overkomen is. De laatste weken van Menno's leven lag ze samen met hem op bed. 'Het verdriet slijt niet', vertelt Nicole Buch, 'maar je kunt het omarmen en toch intens van het leven genieten. Want als je de dood accepteert, kun je tussen je oren verder, zij het op een andere manier.'



De kist
De Kist: Maarten van der Weijden

Olympisch zwemkampioen Maarten van der Weijden is door kanker geworden wie hij nu is. Voordat hij ziek werd, ging de sporter ervan uit dat je alles kunt bereiken wat je wilt. Maar toen hij zestien jaar geleden met leukemie in het ziekenhuis belandde, hield zijn geloof in maakbaarheid geen stand. Maarten was geveld door oncontroleerbare cellen, ofwel domme pech. Tegen de prognoses in is Maarten van der Weijden volledig genezen. In augustus gaat hij de Elfstedentocht zwemmen om geld op te halen voor kankeronderzoek. Dat heeft alles te maken met het overlijden van zijn ziekenhuismaatjes Rob en Bob, met wie hij een intense band had. Van der Weijden vertelt dat hij de dood van Rob en Bob als een brandmerk met zich meedraagt. 'Er zijn zoveel kankerpatiënten die het niet halen, daar zit iets onrechtvaardigs in. Waarom ik wel en zij niet? Dat is niet te rijmen.'



De kist
De Kist: Jörgen Raymann

Toen zijn zusje Peggy op jonge leeftijd plotseling overleed, stortte de wereld van Jörgen Raymann in. Hij zocht troost in cocaïne en xtc, maar vond het bij zijn vrouw en zijn geloof in God. De dood is volgens Jörgen niet het einde. Dat de ziel voortleeft, heeft hij ervaren door de gesprekken die hij nog steeds met Peggy voert. Als succesvolle comedian en presentator voelde Jörgen Raymann zich onoverwinnelijk en was hij naar eigen zeggen 'een arrogante zak'. Tot vorig jaar alles in duigen viel. Zijn tv-programma raakte hij kwijt, Hilversum zag hem niet meer staan en investeringen pakten desastreus uit. Nu heeft hij een schuld van meer dan een half miljoen en staat hij anders in het leven. Zijn leven draait niet meer om geld maar om zijn echte rijkdom: zijn familie en zijn geloof. Bang voor de dood is hij niet meer, zo vertelt hij aan Kefah Allush. Zijn uitvaart moet één groot feest worden, zelfs met zijn kist zal worden gedanst.